Salvador Luria

Pochodzenie i młodość

Salvador Edward Luria urodził się jako Salvatore Luria w Turynie 13 sierpnia 1912 roku jako drugi syn księgowego Davida Lurii i jego żony Esther. W 1935 roku ukończył medycynę na Uniwersytecie Turyńskim, a potem studiował radiologię w Rzymie, gdzie wśród fizyków z kręgu Enrica Fermiego zetknął się z poglądami Maxa Delbrücka na gen i do ich sprawdzenia wybrał bakteriofagi, czyli wirusy atakujące bakterie.

Praca i kariera

W 1938 roku, gdy faszystowskie Włochy przyjęły antysemicką politykę nazistowskich Niemiec, jako Żyd został wykluczony z akademickich stypendiów badawczych i wyjechał do Paryża, do Instytutu Radowego. Gdy w czerwcu 1940 roku armia niemiecka najechała Francję, dotarł rowerem do Marsylii po amerykańską wizę, odpłynął z Lizbony, 12 września 1940 roku dotarł do Nowego Jorku i przyjął imiona Salvador Edward. Dzięki pomocy Fermiego otrzymał stypendium Fundacji Rockefellera na Uniwersytecie Columbia, a z Delbrückiem i Alfredem Hersheyem założył grupę fagową, która spotykała się głównie latem w Cold Spring Harbor.

Na Uniwersytecie Indiany w 1943 roku opracował z Delbrückiem test fluktuacji, który statystycznie dowiódł, że bakterie spontanicznie mutują w formy odporne na wirusy, a jego pierwszym doktorantem był tam James Watson. Na Uniwersytecie Illinois od 1950 roku odkrył z Giuseppe Bertanim, że bakterie ograniczają wirusy wyhodowane w innych szczepach, co dało początek enzymom restrykcyjnym inżynierii genetycznej, a w 1959 roku przeniósł się do MIT.

Uznanie

Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za rok 1969 podzielił z Delbrückiem i Hersheyem za odkrycia dotyczące mechanizmu replikacji i struktury genetycznej wirusów.

Ostatnie lata

W 1972 roku założył ośrodek badań nad rakiem w MIT, jego książka Life: the Unfinished Experiment zdobyła National Book Award w 1974 roku, a zmarł w Lexington w stanie Massachusetts 6 lutego 1991 roku.