Joseph Erlanger

Pochodzenie i młodość

Joseph Erlanger urodził się w San Francisco 5 stycznia 1874 roku jako szóste z siedmiorga dzieci Sarah Galinger i Hermana Erlangera, kupca z Buchau w Wirtembergii, który przybył do Kalifornii w czasie gorączki złota w 1849 roku. Anglojęzyczna Wikipedia nazywa oboje jego rodziców żydowskimi imigrantami z Wirtembergii, a Encyclopaedia Judaica poświęca mu osobne hasło.

Praca i kariera

Sam był niezależny w sprawach religii: jego biografia wydana przez Narodową Akademię Nauk odnotowuje, że należał do Humanist Society i że humanizm był jego jedyną przynależnością religijną, podczas gdy żona i dzieci byli unitarianami. Ukończył chemię na Uniwersytecie Kalifornijskim w 1895 roku, dyplom lekarza uzyskał w Johns Hopkins w 1899 roku, a po stażu u Williama Oslera wybrał fizjologię. W Johns Hopkins zbudował rejestrujący sfigmomanometr i za pomocą zacisku własnego projektu wykazał, że impuls sercowy przechodzi z przedsionków do komór wyłącznie przez pęczek Hisa.

W 1906 roku założył katedrę fizjologii w Wisconsin, gdzie jego studentem był Herbert Gasser, a w 1910 roku przeniósł się na Uniwersytet Waszyngtona w Saint Louis, którego katedrą kierował do 1946 roku. Z Gasserem, który dołączył do niego w 1916 roku, zbudował oscylograf katodowy z kolby destylacyjnej, gdy Western Electric odmówił w 1921 roku sprzedaży lampy, a w 1922 roku opublikowali pierwsze jego zastosowanie do nerwu.

Odkryli, że włókna nerwowe o różnych średnicach przewodzą z różną prędkością, grubsze szybciej, a w 1929 roku w Bostonie urządzili pierwszy publiczny pokaz włókien C o powolnym przewodzeniu.

Uznanie

Podzielili Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za 1944 rok za odkrycia dotyczące wysoce zróżnicowanych funkcji pojedynczych włókien nerwowych, a on odebrał ją w Sztokholmie w grudniu 1947 roku. Ożeniony w 1906 roku z Aimée Hirstel, z którą miał troje dzieci, opiekował się nią aż do jej śmierci w 1959 roku i zmarł w Saint Louis 5 grudnia 1965 roku.