K. Alexander Müller

Pochodzenie i młodość

Karl Alexander Müller urodził się w Bazylei 20 kwietnia 1927 roku jako jedyne dziecko Paula Rudolfa Müllera, kupca i muzyka, oraz Irmy Feigenbaum, a pierwsze lata spędził w Salzburgu, gdzie jego ojciec studiował muzykę.

Praca i kariera

Jego matka była Żydówką według serwisu Jinfo, który opiera się na tym, co sam powiedział podczas wizyty w Izraelu w 2006 roku, kiedy Uniwersytet Bar-Ilana nadał mu doktorat honoris causa; zabrała go do domu swoich rodziców w Dornach, a potem do Lugano, i zmarła w jego dzieciństwie, gdy miał jedenaście lat. Następnie uczył się w Kolegium Ewangelickim w Schiers, protestanckiej szkole z internatem we wschodniej Szwajcarii, a Słownik historyczny Szwajcarii odnotowuje go jako protestanta.

Studiował fizykę w Federalnym Instytucie Technologii w Zurychu, gdzie Wolfgang Pauli wywarł na nim głębokie wrażenie, i uzyskał tam dyplom w 1952 roku oraz doktorat w 1958 roku. Po kierowaniu grupą rezonansu magnetycznego w Instytucie Battelle w Genewie w 1963 roku przeszedł do laboratorium badawczego IBM w Zurychu, w Rüschlikon, gdzie pozostał do 1992 roku i w latach 1971–1985 kierował działem fizyki, wykładając zarazem na Uniwersytecie w Zurychu.

Przez mniej więcej piętnaście lat badał tytanian strontu i pokrewne tlenki o strukturze perowskitu, a w 1983 roku wraz z młodym badaczem Georgiem Bednorzem porzucił typowe stopy, by systematycznie szukać wśród tlenków miedzi. W kwietniu 1986 roku ogłosili, że ceramika z tlenku lantanu, baru i miedzi staje się nadprzewodnikiem w 35 kelwinach, około dwunastu stopni powyżej rekordu utrzymującego się od 1973 roku, a w ciągu kilku miesięcy laboratoria na całym świecie przekroczyły 90 kelwinów.

Uznanie

Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za 1987 rok przyznano wspólnie Bednorzowi i Müllerowi za ważny przełom w odkryciu nadprzewodnictwa w materiałach ceramicznych, w rok po opublikowaniu ich wyników. Po odejściu z IBM pozostał doradcą na Uniwersytecie w Zurychu, a zmarł w Zurychu 9 stycznia 2023 roku w wieku 95 lat.