Jerome Friedman

Pochodzenie i młodość

Jerome Isaac Friedman urodził się w Chicago 28 marca 1930 roku jako syn Seliga Friedmana, sprzedawcy maszyn do szycia, i Lillian Warsaw, żydowskich emigrantów z Imperium Rosyjskiego. Rysował na tyle dobrze, że Art Institute of Chicago zaproponował mu stypendium, a on odmówił: przeczytał książkę Einsteina o teorii względności i chciał fizyki. Studiował ją na Uniwersytecie Chicagowskim, pracował tam u Enrica Fermiego, doktoryzował się w 1956 roku i w 1960 dołączył do kadry MIT.

Praca i kariera

W latach 1968–1969, dojeżdżając między Cambridge a Kalifornią, Friedman pracował z Henrym Kendallem i Richardem Taylorem w Stanford Linear Accelerator Center. Strzelali elektronami o wysokiej energii w protony i w neutrony związane w jądrach, i patrzyli, jak elektrony wychodzą. Gdyby proton był miękką, jednorodną kulą ładunku, elektrony prześlizgiwałyby się obok; tymczasem nieoczekiwanie wiele z nich wracało pod dużymi kątami, dokładnie tak, jak po uderzeniu w małe twarde obiekty w środku.

To głębokie rozpraszanie nieelastyczne i pierwszy dowód doświadczalny, że proton ma części — kwarki, które Murray Gell-Mann i George Zweig zaproponowali na papierze w 1964 roku. Trzej eksperymentatorzy podzielili Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za rok 1990. Friedman jest profesorem instytutowym i emerytowanym profesorem fizyki w MIT oraz zasiada w radzie patronackiej Bulletin of the Atomic Scientists.