Otto Stern

Pochodzenie i młodość

Otto Stern urodził się 17 lutego 1888 roku w Żorach na Górnym Śląsku, noszących wówczas nazwę Sohrau, a dorastał we Wrocławiu, dokąd jego rodzina przeniosła się w 1892 roku i gdzie uczęszczał do Gimnazjum Świętego Jana. Był najstarszym dzieckiem Oskara Sterna, zamożnego żydowskiego młynarza i kupca zbożowego z Górnego Śląska, oraz jego żony, Eugenii z domu Rosenthal. Po doktoracie z chemii fizycznej we Wrocławiu w 1912 roku został pierwszym współpracownikiem podoktorskim Alberta Einsteina, w Pradze, a potem w Zurychu, a od 1914 roku wykładał fizykę teoretyczną we Frankfurcie, z przerwą na wojenną służbę meteorologa.

Praca i kariera

W 1922 roku we Frankfurcie wraz z Waltherem Gerlachem przepuścił wiązkę atomów srebra przez pole magnetyczne i zobaczył, jak rozszczepia się na dwie, dowodząc, że orientacja atomów w przestrzeni jest skwantowana. Jako profesor chemii fizycznej w Hamburgu od 1923 roku zbudował tam laboratorium wiązek molekularnych, które wykazało falową naturę atomów, a w 1933 roku zmierzyło moment magnetyczny protonu, znacznie większy, niż przewidywała teoria.

Gdy w czerwcu 1933 roku zwolniono jego żydowskich współpracowników, Stern, wyłączony spod ustawy jako weteran pierwszej wojny światowej, kilka dni później złożył rezygnację i wyjechał do Stanów Zjednoczonych jako profesor badawczy w Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu.

Uznanie

Po ponad osiemdziesięciu nominacjach otrzymał niepodzieloną Nagrodę Nobla z fizyki za 1943 rok, za wkład w rozwój metody wiązek molekularnych i odkrycie momentu magnetycznego protonu. Z powodu wojny nagrodę wręczono mu w Nowym Jorku 10 grudnia 1944 roku, w hotelu Waldorf Astoria, razem z nagrodą za 1944 rok przyznaną Isidorowi Rabiemu, który pracował wcześniej w jego hamburskim laboratorium. W 1945 roku przeszedł na emeryturę i osiadł w Berkeley, nigdy więcej nie odwiedził oficjalnie Niemiec i zmarł tam 17 sierpnia 1969 roku, w wieku osiemdziesięciu jeden lat.