Otto Loewi

Pochodzenie i młodość

Otto Loewi urodził się we Frankfurcie nad Menem 3 czerwca 1873 roku w rodzinie żydowskiej jako syn Jacoba Loewiego, kupca winnego, i Anny Willstätter, i uczęszczał tam do gimnazjum humanistycznego. Studiował medycynę w Strasburgu i Monachium, doktorat uzyskał w Strasburgu w 1896 roku, a gdy we Frankfurcie widział chorych umierających na gruźlicę i zapalenie płuc z braku leczenia, zwrócił się ku farmakologii.

Praca i kariera

Jako asystent Hansa Horsta Meyera w Marburgu od 1898 roku wykazał w 1902 roku, że zwierzęta potrafią odbudowywać swoje białka z aminokwasów, w tym samym roku poznał w Londynie Henry'ego Dale'a, przyjaciela na całe życie, a w 1905 roku podążył za Meyerem do Wiednia. W 1908 roku poślubił Guidę Goldschmiedt, z którą miał trzech synów i córkę, a w 1909 roku objął katedrę farmakologii w Grazu, którą kierował do 1938 roku.

Jak sam opowiadał, rozstrzygający eksperyment przyszedł mu do głowy w noc przed Niedzielą Wielkanocną 1921 roku: spowolnił serce żaby, drażniąc jego nerw błędny, a potem przeniósł płyn, w którym było zanurzone, na drugie serce, które także zwolniło. Był to pierwszy dowód, że nerwy działają na narządy, uwalniając substancję chemiczną, którą nazwał Vagusstoff, a później zidentyfikował jako acetylocholinę.

Uznanie

Podzielił Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za 1936 rok z Henrym Dale'em za odkrycia dotyczące chemicznego przekaźnictwa impulsów nerwowych. Gdy w marcu 1938 roku wojska niemieckie wkroczyły do Austrii, został uwięziony wraz z dwoma synami, podobnie jak inni żydowscy mężczyźni z Grazu, i wypuszczono go dopiero, gdy polecił swojemu bankowi w Sztokholmie przelać pieniądze z nagrody do banku kontrolowanego przez nazistów.

We wrześniu dotarł do Anglii, uczył w Brukseli i pracował w Oksfordzie, a od 1940 roku był profesorem badawczym farmakologii na Uniwersytecie Nowojorskim, w 1946 roku zostając obywatelem amerykańskim. Zmarł w Nowym Jorku 25 grudnia 1961 roku w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat; jego medal Nobla przechowuje w Londynie Royal Society, które w 1954 roku wybrało go na członka zagranicznego.