Melvin Schwartz

Pochodzenie i młodość

Melvin Schwartz (1932-2006), żydowski chłopiec dorastający w Nowym Jorku w czasach wielkiego kryzysu, odkrył fizykę w wieku dwunastu lat w Bronx High School of Science. Licencjat uzyskał w 1953, a doktorat w 1958 roku na Columbii, gdzie działem fizyki kierował Isidor Isaac Rabi; wszedł do grona wykładowców i w 1963 roku został profesorem zwyczajnym.

Praca i kariera

Podpowiedź kolegi Tsung-Dao Lee, świeżo uhonorowanego Noblem w wieku trzydziestu lat, zainspirowała eksperyment jego życia: z Leonem Ledermanem i Jackiem Steinbergerem opracował na początku lat sześćdziesiątych pierwszą wiązkę neutrin, w Brookhaven National Laboratory, i za jej pomocą trójka wykazała, że neutrino rodzące się obok mionu to odrębna cząstka — neutrino mionowe — ustalając dubletową strukturę leptonów. W 1966 roku, po siedemnastu latach na Columbii, przeniósł się do Stanfordu, gdzie kończono właśnie akcelerator SLAC, a w latach siedemdziesiątych założył i prowadził firmę Digital Pathways.

Metoda wiązki neutrin i odkrycie neutrina mionowego przyniosły Schwartzowi, Ledermanowi i Steinbergerowi Nagrodę Nobla z fizyki w 1988 roku.