Gabriel Lippmann

Pochodzenie i młodość

Gabriel Lippmann urodził się 16 sierpnia 1845 roku z żydowskich rodziców w Hollerich pod miastem Luksemburg, gdzie jego ojciec prowadził wytwórnię rękawiczek.

Praca i kariera

W 1848 roku rodzina przeniosła się do Paryża; matka uczyła go w domu, póki w 1858 nie wstąpił do Lycée Napoléon, gdzie zapamiętano go jako ucznia nieuważnego, lecz rozmyślającego, ciągnącego do matematyki. W 1868 roku został przyjęty do École normale supérieure i natychmiast oblał egzamin, który uczyniłby z niego nauczyciela, bo wolał zajmować się fizyką. W 1873 wysłano go do Niemiec z misją rządową badającą, jak się tam naucza nauk ścisłych; pracował u Kirchhoffa w Heidelbergu i uzyskał tam doktorat z najwyższym wyróżnieniem, po czym wrócił do Paryża, w 1878 wstąpił na Wydział Nauk, a od 1886 zajmował katedrę fizyki doświadczalnej.

Pierwszy jego wynalazek wyrósł ze związku, jaki znalazł między zjawiskami elektrycznymi a włoskowatymi: elektrometr Lippmanna, słup rtęci w rurce kapilarnej, tak czuły, że zapisał pierwszy ludzki elektrokardiogram. W 1881 roku przewidział odwrotne zjawisko piezoelektryczne.

Uznanie

Pamięta się go jednak za fotografię barwną bez barwników: pozwolił światłu interferować z własnym odbiciem wewnątrz cienkiej emulsji podpartej rtęcią, tak że płyta zapisywała same długości fal, i w lutym 1891 ogłosił Akademii Nauk, że utrwalił barwy widma na płycie, której nie niszczy światło dnia. Przyniosło mu to Nagrodę Nobla z fizyki w 1908 roku. Zmarł na morzu 12 lipca 1921 roku, w drodze powrotnej z Kanady.