Eric Kandel

Pochodzenie i młodość

Erich Richard Kandel urodził się 7 listopada 1929 roku w Wiedniu jako młodszy syn Hermana Kandla, właściciela małego sklepu z zabawkami, i Charlotte Zimels, którzy oboje przybyli do miasta z Galicji jako dzieci. Jego rodzice byli Żydami, którzy kochali Wiedeń, rodzina obchodziła Paschę w domu dziadków, a po aneksji Austrii przez Niemcy w marcu 1938 roku wszyscy jego nieżydowscy koledzy z klasy przestali się do niego odzywać.

Praca i kariera

W noc kryształową, w listopadzie 1938 roku, jego ojciec został zatrzymany wraz z setkami innych żydowskich mężczyzn, a mieszkanie rodziny splądrowano; w kwietniu 1939 roku Eric i jego brat Lewis dotarli do Nowego Jorku, a rodzice przybyli za nimi we wrześniu. Na Brooklynie dziadek uczył go hebrajskiego, a gdy w 1944 roku opuszczał Yeshiva of Flatbush, przeczytał już po hebrajsku pięć ksiąg Mojżesza i Proroków. Studiował historię i literaturę na Harvardzie, gdzie przyjaciele z wiedeńskiego kręgu Freuda skierowali go ku psychoanalizie, a po studiach medycznych na Uniwersytecie Nowojorskim ożenił się w 1956 roku z socjolożką Denise Bystryn.

Po badaniach hipokampa w Narodowych Instytutach Zdrowia od 1957 roku wybrał prostsze zwierzę, wielkiego ślimaka morskiego Aplysia o nielicznych i dużych komórkach nerwowych, a w 1962 roku wyjechał do Paryża, by uczyć się pracy z nim u Ladislava Tauca. Na Uniwersytecie Nowojorskim od 1965 roku i na Uniwersytecie Columbia od 1974 roku, gdzie założył Ośrodek Neurobiologii i Zachowania, wykazał, że uczenie się wzmacnia synapsy między określonymi komórkami ślimaka.

Odkrył, że pamięć krótkotrwała bierze się z fosforylacji białek w synapsie, natomiast pamięć długotrwała wymaga nowych białek, uruchamianych przez cykliczny AMP i regulator genów CREB, oraz wzrostu nowych połączeń. W 2000 roku podzielił Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny z Arvidem Carlssonem i Paulem Greengardem, „za odkrycia dotyczące przekazywania sygnałów w układzie nerwowym”.