Harold Varmus

Pochodzenie i młodość

Harold Eliot Varmus urodził się w Oceanside na Long Island 18 grudnia 1939 roku jako syn Franka Varmusa, lekarza, i Beatrice Barasch, pracownicy socjalnej, a dorastał w pobliskim Freeport w stanie Nowy Jork. Nazywał siebie owocem emigracji Żydów z Europy Wschodniej do Nowego Jorku na początku dwudziestego wieku: jego rodzice byli dziećmi imigrantów, ze wsi pod Warszawą ze strony ojca i z okolic Linzu w Austrii ze strony matki.

Praca i kariera

W 1957 roku wstąpił do Amherst College z zamiarem zostania lekarzem jak ojciec, lecz zwrócił się ku literaturze angielskiej i w 1962 roku uzyskał na Harvardzie magisterium z anglistyki, zanim wrócił do medycyny. Dyplom lekarza uzyskał na Uniwersytecie Columbia w 1966 roku, a w 1968 roku dołączył do laboratorium Iry Pastana w Narodowych Instytutach Zdrowia, co przesądziło o jego wyborze kariery badawczej. W 1970 roku dołączył do Michaela Bishopa na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco i obaj wspólnie kierowali grupą badawczą przez lata siedemdziesiąte i początek osiemdziesiątych, badając retrowirusy i to, jak niektóre z nich wywołują raka.

Wykazali, że geny nowotworowe przenoszone przez retrowirusy pochodzą z prawidłowych komórek, które mają niemal identyczne geny, protoonkogeny, u gatunków od drożdży po człowieka, geny zdolne wywołać raka, gdy ulegną zmianie.

Uznanie

Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za 1989 rok przyznano wspólnie Bishopowi i Varmusowi „za odkrycie komórkowego pochodzenia onkogenów retrowirusowych”. W latach 1993–1999 kierował Narodowymi Instytutami Zdrowia jako pierwszy noblista na tym stanowisku, a następnie w latach 2000–2010 stał na czele Memorial Sloan Kettering Cancer Center w Nowym Jorku. Pomógł stworzyć PubMed Central, współzałożył Public Library of Science i w latach 2010–2015 kierował Narodowym Instytutem Raka, po czym wrócił do Nowego Jorku jako profesor Weill Cornell Medicine.