Édouard Brandon

Pochodzenie i młodość

Jacob Émile Édouard Brandon urodził się w trzeciej dzielnicy Paryża 3 lipca 1831 roku, a zmarł w osiemnastej 12 maja 1897 roku. Studiował w École des beaux-arts, mając wśród mistrzów Camille'a Corota, a lata 1856-1863 spędził w Rzymie, gdzie poznał Edgara Degasa; obaj wymieniali się swoimi pracami i je kolekcjonowali, a Brandon kształcił w swojej pracowni malarzy z tego kręgu, wśród nich Henriego Rouarta.

Praca i kariera

Zalicza się go, wraz z Édouardem Moyse'em i Alphonse'em Lévym, do trójki francuskich malarzy judaizmu XIX wieku za wnętrza synagog i ceremonie żydowskie malowane w czasach, gdy żadne francuskie muzeum takich tematów nie oczekiwało; kilka z tych płócien znajduje się dziś w Muzeum Sztuki i Historii Judaizmu w Paryżu. Nota musi jasno powiedzieć, że jego dzieło się do tego nie sprowadza: malował także tematy chrześcijańskie i uczestniczył w dekoracji katolickich budowli religijnych, bo tak wówczas malarz zarabiał na życie.

Wziął udział w pierwszej wystawie impresjonistów w 1874 roku, obok Moneta, Degasa i Pissarra, co stawia go u progu malarstwa nowoczesnego. Po jego śmierci kolekcję 176 dzieł sprzedano w Hôtel Drouot w grudniu 1897 roku.