Pramila

Pochodzenie i młodość

Pramila urodziła się jako Esther Victoria Abraham w Kalkucie 30 grudnia 1916 roku, córka Reubena Abrahama i Matildy Isaac, w bagdadzkiej rodzinie żydowskiej — we wspólnocie Żydów irackich, która osiadła w Kalkucie i Bombaju w XIX wieku i dała wczesnemu kinu indyjskiemu uderzająco wiele aktorek, ponieważ kobiety hinduskie i muzułmańskie trzymano wówczas z dala od ekranu.

Praca i kariera

Kształciła się w żydowskiej szkole w Kalkucie, krótko w niej uczyła, a w 1935 roku wyjechała do Bombaju, gdzie przyjęła pseudonim Pramila. Ta karta mówi wprost, że w 1939 roku przeszła na islam, wychodząc za aktora Syeda Hasana Alego Zaidiego zwanego Kumarem, i że mimo to pochowano ją, zgodnie z jej własną wolą, na cmentarzu żydowskim w Bombaju w 2006 roku — życie przeżyte między dwiema religiami, opowiedziane tu tak, jak je przeżyła.

Od 1935 roku zagrała w około trzydziestu filmach, m.in. „Ulti Ganga”, „Bijli”, „Basant” i „Jungle King”, wykonując własne kaskaderskie sceny i jeżdżąc konno, a w 1942 roku założyła Silver Productions, stając się jedną z pierwszych kobiet-producentek w Indiach; wyprodukowała szesnaście filmów. W 1947 roku, w roku niepodległości, wygrała pierwszy w historii konkurs Miss India. Jej syn Haidar Ali został aktorem i scenarzystą; córka Naqi Jahan była Miss India w 1967 roku, więc matka i córka nosiły ten sam tytuł.

Ta karta wyraźnie odnotowuje najtrudniejszy fragment jej życia: przy podziale Indii mąż wyjechał do Pakistanu, a Pramila została w Indiach z dziećmi; aresztowano ją i na krótko uwięziono pod zarzutem szpiegostwa, po czym oczyszczono z zarzutów. Zmarła w Bombaju 6 sierpnia 2006 roku, w wieku osiemdziesięciu dziewięciu lat, jako ostatnie żywe ogniwo łączące z żydowskimi aktorkami, które zbudowały pierwszy indyjski przemysł filmowy.