Miguel de Barrios

Pochodzenie i młodość

Miguel de Barrios urodził się w 1635 roku w Montilli w Andaluzji w rodzinie marranów portugalskiego pochodzenia: jego ojciec Simon de Barrios, którego żydowskie imię brzmiało Jacob Levi Caniso, i dziadek Abraham Levi Caniso byli tajnymi Żydami, a ojciec uciekł do Portugalii, a potem do Algieru, by umknąć Inkwizycji.

Praca i kariera

Miguel opuścił Hiszpanię w 1650 roku, dotarł do Livorno, gdzie otwarcie wyznał judaizm i przyjął imię Daniel Levi, w 1660 popłynął na Karaiby z grupą osadników, stracił żonę kilka tygodni po wylądowaniu na Tobago i wrócił do Europy. Ta karta mówi wprost o podwójnym życiu, jakie potem wiódł ponad dwadzieścia lat: osiadł w Brukseli jako kapitan Miguel de Barrios w hiszpańskiej armii Flandrii, żyjąc na zewnątrz jako katolicki oficer i zabiegając o mecenasów hiszpańskim wierszem, a zarazem często jeżdżąc do Amsterdamu, gdzie żył jako Żyd Daniel Levi z drugą żoną Abigail i dziećmi.

Pisał po hiszpańsku dla obu światów, a jego dorobek jest ogromny: „Flor de Apolo” (1665), „Coro de las Musas” (1672) dedykowane Karolowi II, sztuki, panegiryki dla książąt, a po stronie żydowskiej wiersze o męczennikach spalonych przez Inkwizycję, „Przeciw prawdzie nie ma siły” o auto da fé w Kordobie w 1665 roku, „Triumpho del govierno popular” w obronie ustroju gminy amsterdamskiej oraz historyczne relacje o jej synagogach i akademiach, pozostające głównym źródłem jej dziejów.

Ostatnie lata

W 1674 roku przeniósł się na stałe do Amsterdamu, popadł na czas jakiś w mesjańską egzaltację wokół Sabbataja Cwi i w post, który omal go nie zabił, rabini przywrócili go do równowagi, a ostatnie lata przeżył w biedzie, pisząc dla protektorów płacących niewiele. Zmarł w Amsterdamie w lutym 1701 roku.