Joseph ha-Kohen

Pochodzenie i młodość

Joseph ben Joshua ben Meïr ha-Kohen urodził się w Awinionie 20 grudnia 1496 roku, cztery lata po tym, jak jego rodzinę, Żydów z Cuenki w Kastylii, wygnano z Hiszpanii edyktem 1492 roku. Wychowany jako Żyd, pozostał nim przez całe życie.

Praca i kariera

Rodzina przeniosła się do Genui w 1516 roku, a potem do Novi i Voltaggio; Joseph praktykował medycynę w miastach włoskich, dzieląc niepewny los Żydów półwyspu: w 1550 roku wygnano go z Genui wraz z całą gminą, a później również z innych miast. Z tego doświadczenia wyrosła jego twórczość historyczna po hebrajsku, w czasach, gdy prawie nikt takiej nie pisał. „Divrei ha-Jamim le-Malchei Carfat u-Wejt Otoman”, Kroniki królów Francji i domu osmańskiego, wydrukowane w Sabbionecie w 1554 roku, to historia dwóch wielkich mocarstw jego epoki napisana z zewnątrz przez żydowskiego lekarza, która przyniosła mu miano drugiego Józefa Flawiusza.

„Emek ha-Bacha”, Dolina łez, ukończona w 1558 roku, jest kroniką prześladowań, jakie Żydzi znosili od zburzenia Świątyni po jego czasy, pierwszą konsekwentną próbą napisania tej historii jako całości, i pozostaje źródłem z pierwszej ręki o wygnaniach, pogromach 1391 roku i włoskich gettach. Przełożył także na hebrajski hiszpańskie relacje z odkrycia Ameryki i ułożył dzieło medyczne. Zmarł w Genui około 1575 roku, a jego kroniki wciąż czytali i kontynuowali inni żydowscy historycy trzy wieki później.