Paul Lafargue

Pochodzenie i młodość

Paul Lafargue urodził się w Santiago de Cuba 15 stycznia 1842 roku w rodzinie, której linie przecinają trzy kontynenty: jego ojciec François Lafargue był francuskim plantatorem z Saint-Domingue, zbiegłym na Kubę, a rodzicami jego matki byli Abraham Armagnac, członek francuskiej żydowskiej rodziny kolonistów z Saint-Domingue, oraz Margarita Frijie, Karibka z Kingston na Jamajce.

Praca i kariera

Ta karta umieszcza go drogą pochodzenia, przez owego wymienionego z nazwiska dziadka ze strony matki, i mówi wprost dwie rzeczy: że Lafargue nie był wychowany w judaizmie i że ta genealogia opiera się na źródłach genealogii rodzinnej, a nie archiwalnych, dlatego strona podaje ich proweniencję. Sam Lafargue z dumą mówił o swoim mieszanym pochodzeniu — afrykańskim, karaibskim, żydowskim i francuskim — i obrócono to przeciw niemu: antysemicka i rasistowska prasa III Republiki atakowała go za wszystko naraz.

Przyjechał do Francji studiować medycynę, usunięto go z francuskich uczelni za agitację republikańską, studia skończył w Londynie i tam poznał Karola Marksa, którego córkę Laurę poślubił w 1868 roku. Założył hiszpańską i portugalską sekcję Międzynarodówki, uciekł przed represjami po Komunie, a w 1880 roku wraz z Jules'em Guesde'em stworzył Francuską Partię Robotniczą, pierwszą partię marksistowską we Francji. Jego broszura „Prawo do lenistwa”, napisana w 1880 roku w więzieniu Sainte-Pélagie, wyśmiewa kult pracy jako ideologię, dzięki której biedni godzą się na własne wyczerpanie; to jeden z najczęściej wznawianych tekstów socjalistycznych, jakie napisano.

W 1891 roku wybrano go posłem z Lille, gdy jeszcze siedział w więzieniu. 26 listopada 1911 roku on i Laura wspólnie odebrali sobie życie w Draveil, postanowiwszy się nie zestarzeć; na pogrzebie przemawiał Lenin.