Justus of Tiberias

Pochodzenie i młodość

Justus urodził się około roku 35 w Tyberiadzie, greckojęzycznej stolicy Galilei założonej przez Heroda Antypasa, w żydowskiej rodzinie należącej do warstwy przywódczej miasta; jego ojciec Pistus był notablem, a Justus otrzymał pełne wykształcenie greckie, pozostając Żydem z Galilei.

Praca i kariera

Podczas powstania przeciw Rzymowi w 66 roku był jednym z aktorów podzielonej polityki Tyberiady, a później służył jako prywatny sekretarz króla Agryppy II, ostatniego z Herodiadów, który na pewien czas go odsunął z powodu przechwyconej korespondencji. Po wojnie napisał po grecku dwa dzieła: historię wojny żydowskiej z Rzymem i kronikę królów żydowskich od Mojżesza do śmierci Agryppy II. Żadne się nie zachowało, a ta karta mówi wprost, że niemal wszystko, co o nim wiadomo, pochodzi spod pióra jego rywala Józefa Flawiusza, który poświęcił Justusowi wściekły fragment autobiografii, oskarżając go o pchnięcie Tyberiady do buntu i o napisanie spóźnionej, stronniczej historii.

Patriarcha Focjusz, który w IX wieku miał jeszcze kronikę w swojej bibliotece, ocenił jej styl jako zwięzły, ale zauważył, że milczy o przyjściu Jezusa, co świadczy, że była to żydowska historia narodowa, a nie chrześcijańska. Historycy współcześni, a zwłaszcza Tessa Rajak, traktują zarzuty Flawiusza ostrożnie i widzą w Justusie konkurencyjnego świadka, którego utrata pozbawiła nas jedynej innej współczesnej żydowskiej relacji o zburzeniu Świątyni. Jego kroniki używali chrześcijańscy chronografowie jeszcze wieki po jego śmierci.