Léon Poliakov

Pochodzenie i młodość

Léon Poliakov urodził się w Petersburgu 25 listopada 1910 roku w rodzinie rosyjskiej burżuazji żydowskiej; ojciec, wydawca, nadał mu imię na cześć Tołstoja, a rodzina uciekła przed rewolucją bolszewicką do Francji w 1920 roku.

Praca i kariera

Służył w armii francuskiej, dostał się do niewoli pod Saint-Valery-en-Caux w czerwcu 1940 roku, uciekł trzy miesiące później i wstąpił do ruchu oporu pod fałszywą tożsamością, przeprowadzając Żydów do kryjówek i przewożąc broń. W 1943 roku został sekretarzem rabina i pomógł Isaacowi Schneersohnowi założyć Centrum Współczesnej Dokumentacji Żydowskiej; po wyzwoleniu był wśród tych, którzy przejęli niemieckie archiwa, w tym kartoteki gestapo dotyczące Żydów Francji.

Zasiadał we francuskiej delegacji na procesie norymberskim. Z tych dokumentów napisał w 1951 roku Brewiarz nienawiści, pierwszą poważną historię hitlerowskiej zagłady Żydów, wydaną wtedy, gdy niemal nikt jeszcze tej historii nie pisał, z przedmową François Mauriaca. Następnie ogłosił pięciotomową Historię antysemityzmu, śledzącą tę nienawiść od starożytności po wiek XX, a w 1971 roku Mit aryjski, o teoriach rasowych, które uczyniły ją zabójczą. Ostatnie lata poświęcił przeciwstawianiu archiwów kłamstwu oświęcimskiemu. Zmarł w Orsay 8 grudnia 1997 roku.