Ravina I

Pochodzenie i młodość

Rawina, Żyd i babiloński amoraita szóstego i siódmego pokolenia, działał w Surze i w Mata Mechasja pod koniec IV i na początku V wieku i zmarł około 422 roku.

Praca i kariera

Talmud wymienia go wraz z Rawem Aszim, mającym własną kartę na tej stronie, w zdaniu zamykającym jego własną opowieść o sobie: Raw Aszi i Rawina to sof hora'a, koniec nauczania — punkt, w którym długi spór amoraitów został zebrany, przesiany i ułożony w porządek, który stał się Talmudem Babilońskim. Ta karta mówi wprost, co to znaczy, a czego nie. Talmudu nie napisali dwaj ludzie przy stole; rósł przez pokolenia ustnych dysput w akademiach i przybrał kształt w ciągu stulecia pracy redakcyjnej wielu rąk, a same źródła starożytne odróżniają dwóch ludzi imieniem Rawina: starszego, który pracował z Rawem Aszim, i jego stryjecznego wnuka Rawinę bar Hunę, zmarłego około 500 roku, któremu tradycja przypisuje ostateczną redakcję.

Który z nich co zrobił, spierają się historycy, a ta karta nie udaje, że rozstrzyga. Pewne jest dzieło: dwa i pół miliona słów po hebrajsku i aramejsku, zawierających rozumowanie prawne, spory, opowieści, medycynę, astronomię i folklor akademii babilońskich, ułożonych jako komentarz do Miszny i zachowujących opinię mniejszości obok większości. To księga, na której przez następne piętnaście stuleci opierało się życie żydowskie we wszystkich krajach wygnania, i powód, dla którego rozproszony lud zachował jedno Prawo. Własne rozstrzygnięcia Rawiny występują w niej wszędzie, często w dialogu z Rawem Aszim.