Rav Hisda

Pochodzenie i młodość

Raw Chisda urodził się około 217 roku w Kafri w Babilonii, Żyd z rodziny kapłańskiej, uboższej w jego młodości; uczył się u Rawa, a potem u Rawa Huny w Surze, i ta karta nie ma o nim nic do zapisania prócz życia spędzonego na studiowaniu i nauczaniu prawa żydowskiego — to cały jego wkład i to wystarczy.

Praca i kariera

On i Raw Huna poróżnili się i przez lata byli w niezgodzie; Talmud, który takich rzeczy nie ukrywa, opowiada, jak się pojednali. Po śmierci Huny, około 297 roku, Chisda objął po nim kierownictwo akademii w Surze i prowadził ją do dziewiątej dekady swojego życia. Jego rozstrzygnięcia przewijają się przez Talmud w sprawach małżeństwa i rozwodu, czystości rytualnej, praw żałoby i liturgii, a znany był ze skrupulatnej ścisłości w kwestiach dowodu.

Pamięta się go także dzięki zbiorowi praktycznych rad, które dziś czyta się jak medycynę zapobiegawczą: uczył, że nie należy zbyt długo siedzieć, że jedzenie ciepłego chleba i picie po nim chroni przed chorobą, że dom powinien mieć okna dla światła, że trzeba odwiedzać chorego i pocieszać żałobnika, i nalegał na czystość rąk i naczyń w słowach wyprzedzających higienę o stulecia. Wzbogacił się na handlu piwem i pieniądze obracał na akademię i na ubogich.

Talmud podaje, że miał siedmiu synów i siedem córek i dożył dziewięćdziesięciu dwóch lat, co przypisywał — jego własnymi słowami — temu, że codziennie jadł ciepło i pił ciepło. Zmarł około 309 roku w Surze, a dyskusje Chisdy i jego kolegów należą do warstw, z których zbudowano Talmud Babiloński.