Philipp Veit

Pochodzenie i młodość

Philipp Veit urodził się w Berlinie 13 lutego 1793 roku jako młodszy syn żydowskiego bankiera Simona Veita i Brendel Mendelssohn, najstarszej córki filozofa Mosesa Mendelssohna, która przyjęła imię Dorothea i została pisarką Dorotheą Schlegel; zarówno dziadek, jak i matka mają na tej stronie własne karty, podobnie jak jego starszy brat Johannes Veit. Urodził się Żydem, a ta karta mówi wprost, że w 1810 roku został ochrzczony jako katolik w katedrze św.

Szczepana w Wiedniu razem z matką i bratem — konwersja, której ani on, ani ta strona nie ukrywają i która nie zmienia faktu jego urodzenia. Po rozwodzie rodziców wychowywał się częściowo u ojca, częściowo w domu Friedricha Schlegla, studiował w Dreźnie i Wiedniu, w 1813 roku walczył jako ochotnik w wojnie z Napoleonem, a w 1815 wyjechał do Rzymu, gdzie wstąpił do bractwa św.

Praca i kariera

Łukasza, niemieckich malarzy zwanych nazareńczykami. Tam się wybił: z Overbeckiem, Corneliusem i Schadowem malował cykle fresków w Casa Bartholdy w latach 1816–1817 i w Casino Massimo, a czyniąc to, wskrzesił buon fresco, prawdziwe malarstwo freskowe na mokrym tynku, praktycznie zapomniane w Europie od dwóch stuleci — technika przeszła od tych malarzy do muralistów XIX i XX wieku. Odwołany do Niemiec w 1830 roku, przez trzynaście lat kierował Instytutem Städla we Frankfurcie, zreformował jego nauczanie i powiększył zbiory, namalował wielką alegorię „Wprowadzenie sztuk do Niemiec przez chrześcijaństwo” i ustąpił w 1843 roku wskutek zakupu przez muzeum dzieł, które uznał za bezbożne. Ostatnie lata spędził jako dyrektor galerii w Moguncji, gdzie zmarł 18 grudnia 1877 roku.