Luis de Carvajal y de la Cueva

Pochodzenie i młodość

Luis de Carvajal y de la Cueva urodził się około 1537 roku w Mogadouro w Portugalii jako syn Gaspara de Carvajal i Cataliny de León, nowochrześcijan pochodzenia żydowskiego — rodziny przymusowo ochrzczonej w Portugalii, a później osiadłej w Hiszpanii.

Praca i kariera

Sam żył i umarł jako jawny katolik, i ta karta mówi to wprost, tak jak mówi fakt zapisany w archiwach samej Inkwizycji: jego siostra Francisca, jej mąż i ich dzieci potajemnie zachowywali wiarę żydowską, a jego siostrzeniec Luis de Carvajal Młodszy, mający tu własną kartę, został za to spalony w 1596 roku. Służył koronie na Wyspach Zielonego Przylądka i jako admirał przeciw Anglikom, a w 1579 roku Filip II nadał mu rządy ogromnego nowego terytorium, Nowego Królestwa León, ciągnącego się od Tampico po dzisiejszy Teksas, z wyjątkowym przywilejem sprowadzenia stu osadników bez zwyczajowego dowodu czystości krwi chrześcijańskiej — klauzula ta pozwoliła mu przywieźć do Nowego Świata własną rodzinę i innych nowochrześcijan.

Zakładał osady, w tym tę, która stała się Monterrey, otworzył kopalnie srebra na północy i był pierwszym udokumentowanym poddanym hiszpańskim, który przekroczył Rio Grande na północ, do Teksasu. Ale wbrew prawu królewskiemu brał też Indian w niewolę, co przysporzyło mu wrogów, i w 1589 roku Inkwizycja go aresztowała. Sądzono go nie za judaizowanie, lecz za ukrywanie judaizmu krewnych, przede wszystkim siostrzenicy Isabel Rodríguez, o której wiedział, że wróciła do wiary przodków, i której nie zadenuncjował; skazany w lutym 1590 roku na sześć lat wygnania, zmarł w celi w mieście Meksyk 13 lutego 1591 roku, zanim wyrok wykonano.