Ludwig Minkus

Pochodzenie i młodość

Ludwig Minkus urodził się w Wiedniu 23 marca 1826 roku jako syn Theodora Johanna Minkusa z Groß-Meseritsch na Morawach i Marii Franziski Heimann z Pesztu; oboje rodzice byli Żydami i — jak ustalił Robert Ignatius Letellier — przeszli na katolicyzm krótko przed ślubem, który odbył się nazajutrz po konwersji, i przed osiedleniem się w Wiedniu, tak że Ludwiga ochrzczono zaraz po urodzeniu. Ta karta mówi to wprost: jego pochodzenie jest żydowskie z obu stron, na poziomie rodziców, a on sam wychował się jako katolik.

Praca i kariera

Był cudownym dzieckiem skrzypiec, w wieku ośmiu lat grał publicznie, a mając dwadzieścia — dyrygował; w 1853 roku wyjechał do Rosji jako dyrygent pańszczyźnianej orkiestry księcia Jusupowa i został tam ponad trzydzieści lat. Był pierwszym skrzypkiem, a potem dyrygentem w moskiewskim Bolszoj, uczył gry na skrzypcach w Konserwatorium Moskiewskim pod kierunkiem Nikołaja Rubinsteina, a w 1872 roku został oficjalnym kompozytorem muzyki baletowej Teatrów Cesarskich w Petersburgu — stanowisko stworzono dla niego i zlikwidowano po nim.

Pracując codziennie z choreografem Mariusem Petipą, napisał partytury, na których zbudowano balet klasyczny: „Don Kichota” w 1869 roku, „Bajaderę” w 1877 z jej Królestwem Cieni, wielkie pas z „Paquity”, „La Camargo”, „Motyla” — w sumie szesnaście pełnych baletów. Krytyka jego czasów, a od tamtej pory wielbiciele Czajkowskiego, uznawała tę muzykę za jedynie użytkową; ta karta odnotowuje ten sąd równie wyraźnie jak odpowiedź: repertuar tancerzy bez niej by nie istniał, jej rytmy pisano po to, by je tańczyć, a nie by ich słuchać, a „Don Kichot” i „Bajadera” grane są gdzieś na świecie niemal co tydzień.

Jego posadę zniesiono w 1886 roku; wrócił do Wiednia, gdzie rosyjska emerytura ustała wraz z rewolucją, i tam zmarł 7 grudnia 1917 roku.