Ka'b al-Ahbar

Pochodzenie i młodość

Ka'b ibn Mati' al-Himjari, zwany Ka'b al-Ahbar, „Ka'b od rabinów”, urodził się w Jemenie pod koniec VI wieku w żydowskiej rodzinie z plemienia Dhu Ra'in i sam był żydowskim uczonym, synem uczonego, wykształconym w Torze i wiedzy rabinicznej Żydów Himjaru.

Praca i kariera

Ta karta mówi wprost, że przeszedł na islam za kalifatu Abu Bakra lub Umara — przekazy się różnią — i przeniósł się do Medyny, a później do Hims w Syrii, gdzie zmarł około połowy lat pięćdziesiątych VII wieku. Figuruje tu na mocy zasady tej strony, że Żyd, który opuścił judaizm, pozostaje częścią jego historii, a jego wkład polega właśnie na tym przejściu: dla pierwszego pokolenia muzułmanów stał się główną powagą w tym, co tradycja islamska nazywa isra'ilijjat — w biblijnym i midraszowym materiale o prorokach, stworzeniu, końcu czasów i świętej geografii Jerozolimy, który przez niego wszedł do komentarza koranicznego i hadisu.

Doradzał kalifom Umarowi i Usmanowi, a źródła przypisują mu, że wskazał Umarowi miejsce Wzgórza Świątynnego, gdy Jerozolima poddała się w 638 roku, i domagał się usunięcia zalegających tam śmieci — opowieść dobrze pokazująca, czemu służył taki człowiek: przenosił pamięć jednego Pisma do świata drugiego. Karta równie wyraźnie zaznacza, że późniejsza uczoność muzułmańska traktowała przypisywane mu tradycje ostrożnie, część krytyków uznawała isra'ilijjat za ciało obce, a część polemistów czyniła mu z tego zarzut, tak że jego postać jest sporna wewnątrz samej historiografii islamskiej. Jego grób w Hims pokazywano jeszcze wieki później.