John Vane

Pochodzenie i młodość

John Vane urodził się 29 marca 1927 roku w Tardebigge w hrabstwie Worcestershire, najmłodszy z trojga dzieci, i wychował się na przedmieściach Birmingham. Jego ojciec, Maurice Vane, był synem żydowskich imigrantów z Imperium Rosyjskiego; matka Frances pochodziła z rodziny rolników z Worcestershire.

Praca i kariera

W wieku pięciu lat poszedł do wiejskiej szkoły, potem do King Edward's School w Edgbaston, a wczesne zainteresowanie chemią zaprowadziło go w 1944 roku na studia z tego przedmiotu na Uniwersytecie w Birmingham — przedmiot, którego wkrótce nie polubił, choć wciąż kochał eksperymentowanie. Wyjście pojawiło się, gdy jego profesora poproszono o wskazanie studenta, który pojedzie do Oksfordu uczyć się farmakologii; Vane skorzystał z okazji, znalazł u Harolda Burna zapał, którego nie dała mu chemia, i w 1953 roku obronił tam doktorat.

Po okresie w Yale wrócił na Uniwersytet Londyński, gdzie został osiemnaście lat i w 1966 objął profesurę farmakologii doświadczalnej w Royal College of Surgeons. Aspiryna była w użyciu od siedemdziesięciu lat, a nikt nie wiedział, jak działa. Odpowiedź Vane'a, ogłoszona z Priscillą Piper w 1971 roku, brzmiała: blokuje enzym wytwarzający prostaglandyny — miejscowe cząsteczki sygnałowe stojące za bólem, gorączką i zapaleniem — a ten jeden mechanizm wyjaśnił naraz i pożytki leku, i szkody, jakie czyni żołądkowi, otwierając drogę całej nowoczesnej klasie leków przeciwzapalnych oraz codziennej małej dawce aspiryny dla serca.

Ostatnie lata

Podzielił Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny z 1982 roku z Sune Bergströmem i Bengtem Samuelssonem, w 1984 został pasowany na rycerza, w 1985 założył William Harvey Research Institute, a zmarł w hrabstwie Kent 19 listopada 2004 roku.