Herod the Great

Pochodzenie i młodość

Herod urodził się około 72 roku p.n.e. jako syn Antypatra, Idumejczyka, którego lud został nawrócony na judaizm, siłą lub z wyboru, za Hasmoneusza Jana Hirkana dwa pokolenia wcześniej, i Kypros, Arabki nabatejskiej; został wychowany i żył jako Żyd Drugiej Świątyni, publicznie przestrzegał jej Prawa, przez małżeństwo wszedł do hasmonejskiego domu królewskiego, a rywale piętnowali go jako „półżyda” i Idumejczyka — ta karta przyjmuje go na tej podstawie, że żył jako Żyd, i odnotowuje, że jego żydowskość kwestionowano za jego życia i spiera się o nią do dziś.

Praca i kariera

Namiestnik Galilei w wieku dwudziestu pięciu lat, przed najazdem Partów w 40 roku p.n.e. uciekł do Rzymu, gdzie Senat, za namową Marka Antoniusza i Oktawiana, mianował go królem Judei; zdobył Jerozolimę w 37 roku p.n.e. i panował trzydzieści trzy lata jako klient Rzymu, utrzymując królestwo w całości przez wojnę domową, która zakończyła Republikę. Był największym budowniczym, jakiego ta ziemia kiedykolwiek miała: od około 20 roku p.n.e.

odbudował Świątynię Jerozolimską na platformie, której mury oporowe stoją dziś jako Ściana Zachodnia, i wzniósł z niczego miasto portowe Cezareę, twierdzę-pałac Masadę, górę Herodion, miasto Sebaste, pałace w Jerychu oraz mury, teatry i akwedukty rzymskiego Wschodu; w czasie głodu w 25 roku p.n.e. sprzedał swoje srebra, by kupić egipskie zboże dla swojego ludu. I był potworem we własnym domu, jak ta karta mówi wprost: kazał stracić żonę Mariamne, jej brata, matkę i dziadka oraz trzech własnych synów, a Ewangelia Mateusza — jedyna wśród źródeł — oskarża go o rzeź niemowląt w Betlejem. Zmarł w Jerychu w 4 roku p.n.e. i został pochowany w Herodionie, gdzie jego grobowiec odnaleziono w 2007 roku.