Eupolemus

Pochodzenie i młodość

Eupolemos, syn Jana, syna Akkosa, należał do kapłańskiej rodziny Judei, której ojciec służył już narodowi jako dyplomata, uzyskując przywileje dla Żydów od seleukidzkiego króla Antiocha III; był Żydem pokolenia Hasmoneuszy i Pierwsza Księga Machabejska tak go nazywa. W 161 roku p.n.e., po zwycięstwach Judy Machabeusza nad wojskami Antiocha IV i ponownym poświęceniu Świątyni, Juda wysłał Eupolemosa i Jazona, syna Eleazara, do Rzymu, by „zawrzeć przyjaźń i przymierze” z Republiką, a Senat go udzielił: traktat, który zachowała Pierwsza Księga Machabejska, pierwsze przymierze między narodem żydowskim a Rzymem, uznające Żydów za niezależny naród i ostrzegające Seleukidów, że Rzym stoi za nimi.

Praca i kariera

Historyk tego samego imienia, piszący po grecku w Judei w tych samych latach — bardzo prawdopodobnie ten sam człowiek, zdaniem większości badaczy, choć ta karta zaznacza, że identyfikacja nie jest pewna — ułożył dzieło O królach Judy, którego fragmenty przetrwały u Euzebiusza i Klemensa Aleksandryjskiego. Mojżesz jest w nich pierwszym mędrcem, który nauczył alfabetu Żydów, a ci przekazali go Fenicjanom, a stamtąd Grekom; Salomon buduje Świątynię, korespondując z Hiramem z Tyru i faraonem Egiptu; a dzieje Izraela osadzone są w chronologii narodów, datowanej na piąty rok Demetriusza — 158 lub 157 rok p.n.e.

Nic więcej o jego życiu nie wiadomo. Stoi na początku dwóch rzeczy: żydowskiej dyplomacji z Zachodem i żydowskiej historiografii w języku świata.