Icchak Rabin

Pochodzenie i młodość

Icchak Rabin urodził się 1 marca 1922 roku w szpitalu Szaarej Cedek w Jerozolimie, będącej wtedy pod mandatem brytyjskim, a dorastał w Tel Awiwie. Centrum Icchaka Rabina nazywa go sabrą, Żydem izraelskim urodzonym w tym kraju: jego rodzice, Nehemiasz i Roza Rabinowie, byli żydowskimi pionierami trzeciej alii, Roza była córką rabina, a on sam pojmował swoją żydowską tożsamość w sposób świecki i narodowy. Ukończył z wyróżnieniem szkołę rolniczą Kadoorie, wstąpił do Palmachu, elitarnej formacji Hagany, a w wojnie 1948 roku dowodził brygadą Harel na froncie jerozolimskim.

Praca i kariera

Przez dwadzieścia siedem lat nosił mundur, kierował Dowództwem Północnym, a następnie, od 1964 do 1968 roku, Sztabem Generalnym, był więc szefem sztabu, gdy Izrael wygrał wojnę sześciodniową w 1967 roku. Od 1968 do 1973 roku był ambasadorem w Stanach Zjednoczonych, a w czerwcu 1974 roku został pierwszym premierem urodzonym w tym kraju, podpisał w 1975 roku porozumienie przejściowe z Egiptem i w 1976 roku wydał rozkaz akcji w Entebbe, która uwolniła pasażerów porwanego samolotu Air France.

Od 1984 do 1990 roku był ministrem obrony, w lutym 1992 roku wygrał pierwsze ogólnokrajowe prawybory Partii Pracy, a w czerwcu wybory parlamentarne, i w lipcu 1992 roku ponownie został premierem. 13 września 1993 roku w Waszyngtonie podpisał z Jasirem Arafatem Deklarację zasad wynegocjowaną potajemnie w Oslo, a 26 października 1994 roku podpisał z królem Husajnem traktat pokojowy między Izraelem a Jordanią.

Uznanie

Pokojową Nagrodę Nobla za rok 1994 przyznano wspólnie jemu, jego ministrowi spraw zagranicznych Szimonowi Peresowi i przywódcy palestyńskiemu Jasirowi Arafatowi za ich wysiłki na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie. 4 listopada 1995 roku został zamordowany, gdy opuszczał wiec pokojowy na placu Królów Izraela w Tel Awiwie, dziś placu Rabina, i spoczął na Górze Herzla w Jerozolimie.