Tamara de Lempicka

Pochodzenie i młodość

Tamara Łempicka urodziła się 16 maja 1894 roku, w Warszawie albo w Moskwie według rozbieżnych źródeł, jako córka dwojga rodziców urodzonych Żydami: ojca, Borysa czyli Benna Wilhelma Hurwitza, zwanego Gurwik-Górskim, rosyjsko-żydowskiego prawnika i przedsiębiorcy, oraz matki, Malwiny Gabrieli Dekler, polskiego pochodzenia żydowskiego. Niniejsza karta mówi wprost, że rodzina opuściła judaizm przed jej urodzeniem: rejestr konwersji odnaleziony w archiwach rosyjskich i ogłoszony przez polskich badaczy w 2025 roku dowodzi, że oboje rodzice zostali ochrzczeni w warszawskiej gminie reformowanej w 1891 roku, trzy lata przed narodzinami Tamary, a ona sama i jej dwoje rodzeństwa zostali ochrzczeni w kościele reformowanym w Moskwie w 1897 roku.

Wychowała się w dostatku, w 1916 roku poślubiła w Petersburgu prawnika Tadeusza Łempickiego i uciekła przed rewolucją do Paryża w 1918 roku, po tym jak wyjednała uwolnienie męża aresztowanego przez Czeka.

Praca i kariera

W Paryżu uczyła się u Maurice'a Denisa i André Lhote'a i zbudowała własny styl: twarde, rzeźbiarskie, metaliczne portrety nowego społeczeństwa Europy, kobiety z jedwabiu i stali, które stały się wizualnym podpisem art déco. Autoportret w zielonym bugatti z 1929 roku oraz portrety księżnej de La Salle i córki Kizette należą do emblematów epoki. W 1939 roku wobec wojny wyjechała do Stanów Zjednoczonych, po wojnie wyszła z mody i została odkryta na nowo w latach siedemdziesiątych. Zmarła w Cuernavace 18 marca 1980 roku, a jej prochy rozsypano nad wulkanem Popocatépetl.