Rebecca Horn

Pochodzenie i młodość

Rebecca Horn urodziła się w Michelstadt w Odenwaldzie 24 marca 1944 roku z żydowskich rodziców, przemysłowców tekstylnych — ojca Ernsta Horna i jego żony, dziadka właściciela fabryki włókienniczej w Bad König — a rodzina w chwili jej narodzin ukrywała się w lasach południowych Niemiec właśnie z powodu tej tożsamości.

Praca i kariera

Ta karta mówi to wprost i równie wprost stwierdza, że nie wychowano jej w żydowskiej praktyce religijnej: rodzina należała do tej niemiecko-żydowskiej burżuazji przemysłowej, którą zniszczyły lata nazizmu. Studiowała w Hamburgu, a pracując z poliestrem i włóknem szklanym bez maski, doznała ciężkiego zatrucia płuc, przez które w wieku dwudziestu czterech lat spędziła rok w sanatorium, odizolowana i niezdolna do pracy z materiałami.

Z tego bezruchu wyrosły jej pierwsze prace: miękkie rzeźby przeznaczone do noszenia, przedłużenia ciała zbudowane dla jednej osoby — „Jednorożec”, kobieta idąca przez pole z przywiązanym pionowo do głowy rogiem; „Rękawice palcowe”, które wydłużają dłonie, aż dotkną ścian pokoju bez poruszenia się; maski z ołówków rysujące ruchem głowy; pierzaste skrzydła, które otwierają się i zamykają wokół noszącego. Mówią o odległości między ciałem a światem, a zrobiła je ktoś, kto właśnie spędził rok, nie mogąc jej pokonać.

Od lat osiemdziesiątych budowała rzeźbę kinetyczną: fortepiany zawieszone do góry nogami, opróżniające klawisze, mechaniczne pawie, maszyny piszące atramentem po ścianach, instalowane w berlińskim Reichstagu, w dawnym więzieniu w Münsterze i w muzeach całego świata. Cztery razy pokazywała prace na Documenta, w 1990 roku zdobyła Złotego Niedźwiedzia w Berlinie za film „Buster's Bedroom”, Kaiserring w Goslarze oraz Praemium Imperiale, i przez dwie dekady uczyła w Berlinie. Zmarła w Bad König 6 września 2024 roku.