Moses Hamon

Pochodzenie i młodość

Moses Hamon urodził się około 1490 roku w Granadzie, w roku, gdy Królowie Katoliccy zaciskali pierścień wokół ostatniego muzułmańskiego królestwa Hiszpanii, w rodzinie żydowskich lekarzy; jego ojciec Joseph Hamon zabrał bliskich na wygnanie wraz z edyktem 1492 roku, do imperium osmańskiego, które przyjęło Sefardyjczyków i gdzie Joseph został lekarzem sułtana Bajezyda II. Moses wychował się jako Żyd, nim pozostał, nigdy się nie nawrócił i zastąpił ojca na dworze, zostając naczelnym lekarzem Sulejmana Wspaniałego i towarzysząc mu w wyprawach, aż po Persję.

Praca i kariera

Jego pozycja dała mu wpływy, jakich sama sztuka lekarska by nie zapewniła: zbudował i uposażył jesziwę w Konstantynopolu, utrzymywał wielką bibliotekę hebrajskich rękopisów, finansował uczonych i hebrajski druk oraz wykorzystywał dostęp do sułtana dla dobra swoich. Ta karta odnotowuje czyn, z którego pamięta się go przede wszystkim: około 1545 roku, po oskarżeniu o mord rytualny w Amasyi, gdzie Żydów torturowano i stracono, Hamon uzyskał od Sulejmana firman nakazujący, by żadne takie oskarżenie, gdziekolwiek w imperium, nie było sądzone przez sąd lokalny, lecz wyłącznie przed cesarskim diwanem w Konstantynopolu i z wiedzą samego sułtana.

Dekret ten, odnawiany przez późniejszych sułtanów, praktycznie zakończył sądowe oskarżenia o mord rytualny na ziemiach osmańskich na stulecia — dokładnie wtedy, gdy zabijały one Żydów w całej chrześcijańskiej Europie. Wstawił się też na dworze za Gracią Mendes Nasi, mającą własną kartę na tej stronie, gdy starała się odzyskać majątek zatrzymany w Wenecji. Zmarł w Konstantynopolu w 1554 roku; jego syn Joseph zastąpił go jako lekarz Sulejmana, a potem Selima II.