Israel Belkind

Pochodzenie i młodość

Israel Belkind urodził się 11 stycznia 1861 roku w Łohojsku koło Mińska w Imperium Rosyjskim jako syn Meira Belkinda, żydowskiego nauczyciela z kręgu haskali, i wyrósł w rodzinie, która miała dać żydowskiemu osadnictwu w Palestynie kilku jego założycieli — Żyd z urodzenia i z całego kierunku swojego życia, czego ta karta nie musi dowodzić.

Praca i kariera

Student Uniwersytetu Charkowskiego, gdy pogromy 1881 roku przetoczyły się przez południową Rosję, zebrał w swoim pokoju w styczniu 1882 roku grupę studentów, którzy nazwali się Bilu, od inicjałów wersetu „Domu Jakuba, pójdźcie, chodźmy”, i którzy postanowili, że odpowiedzią na pogromy nie jest emigracja do Ameryki, lecz powrót do ziemi Izraela: pierwszy zorganizowany ruch pionierów syjonistycznych, dwadzieścia lat przed kongresem Herzla i piętnaście przed powstaniem słowa syjonizm.

Poprowadził pierwszych czternastu z nich do Jafy w lipcu 1882 roku, pracował jako robotnik w Mikwe Israel i Riszon le-Cijon i spierał się z administracją Rothschildów, która przejęła kolonie; w 1885 roku, na trzecią rocznicę Riszon le-Cijon, wraz z Fanny Abramowicz zaprojektował biało-niebieski sztandar z gwiazdą Dawida, który stał się flagą ruchu syjonistycznego, a w 1948 roku Państwa Izrael. Jego drugim powołaniem była szkoła: uczył hebrajskiego w Jafie, w 1889 roku założył szkołę Kirjat Sefer, pierwszą w kraju uczącą wszystkich przedmiotów po hebrajsku, a w 1904 roku sprowadził do Palestyny sieroty z pogromu kiszyniowskiego i założył dla nich szkołę rolniczą w Szefeji.

Ostatnie lata

Pisał o geografii kraju i o jego Arabach, których uważał za potomków dawnych Żydów, i zmarł w Berlinie w 1929 roku, dokąd pojechał na leczenie; pochowany jest w Riszon le-Cijon.