Immanuel Aboab

Immanuel Aboab urodził się w Porto około 1555 roku w rodzinie „nowych chrześcijan”, której genealogię Encyclopaedia Judaica śledzi z rzadką dokładnością: jego ojciec, Henrique Gomes, nosił hebrajskie imię Izaak Aboab; jego dziadek, Duarte Dias, był Abrahamem Aboabem, Żydem przymusowo ochrzczonym w masowej konwersji Żydów portugalskich w 1497 roku, i wnukiem Izaaka Aboaba II, „ostatniego gaona Kastylii”, który poprowadził wygnańców z 1492 roku do Portugalii.

Ojciec zmarł młodo i wychowywał go ten dziadek, potajemny Żyd w katolickim mieście, dopóki w 1585 roku, w wieku trzydziestu lat, nie opuścił Portugalii dla Włoch i tam, w Pizie, Ferrarze i wreszcie Wenecji, nie zaczął żyć otwarcie jako Żyd, którym się urodził — przywódca hiszpańsko-portugalskiej kongregacji Wenecji i niestrudzony obrońca marranów idących tą samą drogą, negocjujący w ich imieniu z władzami Republiki. Dziełem jego życia była książka napisana dla nich: Nomologia, czyli Discursos legales, ułożona po hiszpańsku, by nowi chrześcijanie mogli ją czytać — obrona Prawa ustnego, rabinicznej tradycji Miszny i Talmudu, przed marranami, którzy znając judaizm tylko z Biblii swojego katolickiego wychowania, wątpili, czy rabini mają jakikolwiek autorytet, oraz historia przekazu Prawa od Mojżesza do jego czasów.

W ostatnich latach udał się do Jerozolimy i zmarł tam w 1628 roku; Nomologia została wydrukowana w Amsterdamie rok później i przez stulecie pozostawała podręcznikiem, z którego powracający marrani uczyli się, czym jest judaizm.

Sprawdź i pogłęb temat dzięki tym zewnętrznym odniesieniom.

Źródło: https://www.encyclopedia.com/religion/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/aboab-immanuel