Gerson von Bleichröder

Pochodzenie i młodość

Gerson von Bleichröder urodził się w Berlinie 22 grudnia 1822 roku jako syn Samuela Bleichrödera, który założył bank rodzinny w 1803 roku i został berlińskim korespondentem Rothschildów, i przez całe życie pozostał członkiem berlińskiej gminy żydowskiej — pierwszy Żyd w Prusach podniesiony w 1872 roku do dziedzicznego szlachectwa bez przyjęcia chrztu, choć własne dzieci kazał ochrzcić, co ta karta odnotowuje tak, jak było.

Praca i kariera

Przejął bank w 1855 roku i od 1859 roku był prywatnym bankierem Ottona von Bismarcka, którego majątkiem zarządzał i którego powiernikiem został; gdy pruski parlament odmówił Bismarckowi funduszy na wojnę z Austrią w 1866 roku, to Bleichröder znalazł pieniądze, organizując sprzedaż państwowych akcji kolei Kolonia–Minden, a po zwycięstwie nad Francją to on zasiadł w Wersalu w 1871 roku i wynegocjował warunki pięciomiliardowej kontrybucji we frankach, którą Niemcy wymusiły na pokonanej Republice.

W następnych dekadach był najbogatszym człowiekiem Berlina, bankierem kolei nowego Cesarstwa i jego pierwszych przedsięwzięć kolonialnych oraz kanałem, przez który Bismarck sondował obce dwory; na kongresie berlińskim w 1878 roku wykorzystał tę pozycję, by wraz z Alliance Israélite naciskać na klauzulę zobowiązującą Rumunię do przyznania praw obywatelskich jej Żydom — klauzulę, którą Rumunia potem obeszła. Był też celem nowego antysemityzmu politycznego, dla którego żydowski bankier u ucha kanclerza był dowodem na wszystko, a Gold and Iron Fritza Sterna, wydane w 1977 roku, uczyniło z jego życia klasyczne studium tej dwuznacznej pozycji. Zmarł w Berlinie 18 lutego 1893 roku.