Duarte da Silva

Pochodzenie i młodość

Duarte da Silva urodził się w Lizbonie w 1596 roku i został ochrzczony w kościele São Nicolau jako syn kupca Diogo da Silvy, w rodzinie „nowych chrześcijan” — potomków Żydów portugalskich przymusowo nawróconych w 1497 roku, pozostających pod stałym podejrzeniem Inkwizycji.

Praca i kariera

Stał się, jak pisze Oxford Dictionary of National Biography, najsłynniejszym kupcem-bankierem spośród nowych chrześcijan swoich czasów, handlując brazylijskim cukrem i towarami z Azji, a gdy Portugalia oderwała się od Hiszpanii w 1640 roku, oddał swoją fortunę na służbę nowemu królowi Janowi IV, finansując wojnę o niepodległość, a w 1649 roku Kompanię Brazylijską, którą jezuita António Vieira pomyślał tak, by przyciągnąć kapitał nowych chrześcijan do obrony imperium.

Inkwizycja aresztowała go w 1647 roku pod zarzutem judaizowania — potajemnego trwania przy wierze przodków; więziony przez pięć lat, został „pojednany” na auto da fé w grudniu 1652 roku, a było to wyznanie wymuszone w więzieniach Świętego Oficjum; ta karta mówi wprost, że jego własne życie religijne pozostaje tym, co zarzucił mu trybunał i do czego go zmuszono. Zrujnowany w Portugalii, został w 1662 roku wysłany do Londynu, by wypłacić posag Katarzyny Bragancy przy jej ślubie z Karolem II, i tam osiadł; Samuel Pepys opisał go jako „Żyda wielkiego bogactwa i pełnego kredytu w Amsterdamie”. Odbudował interesy w handlu między Londynem, Lizboną i Niderlandami i zmarł w Londynie w 1677 roku.