Vladimir Vissotski

Pochodzenie i młodość

Władimir Wysocki urodził się w Moskwie 25 stycznia 1938 roku jako syn żydowskiego ojca, Siemiona Władimirowicza Wysockiego, urodzonego jako Wolfowicz, zawodowego oficera Armii Czerwonej z Kijowa, i rosyjskiej matki, Niny Sieriogin, tłumaczki; po stronie ojca nie odnotowano żadnej konwersji, i to przez tego rodzica serwis go odnotowuje. Część dzieciństwa spędził przy jednostce ojca w okupowanych Niemczech, przez semestr studiował inżynierię, kształcił się w szkole MChAT-u, a w 1964 roku wstąpił do Teatru na Tagance, gdzie stał się najważniejszym aktorem swojego pokolenia, przede wszystkim jako Hamlet w inscenizacji Jurija Lubimowa, którego grał przez dekadę w dżinsach, z gitarą.

Postacią narodową uczyniła go jednak nie scena, lecz piosenki: setki, śpiewane chrapliwym głosem przy własnej gitarze, o wojnie, którą przeszło pokolenie jego rodziców, o więźniach, górnikach, wspinaczach, pijakach i zwykłych ludziach, po rosyjsku zarazem slangowym i precyzyjnym.

Praca i kariera

Państwo nigdy nie dało mu prawdziwej płyty; piosenki rozchodziły się w domowych kopiach taśm, w magnitizdacie, przekazywane z rąk do rąk, aż znano je w każdym zakątku Związku Radzieckiego. Nigdy nie był zadeklarowanym dysydentem ani członkiem partii, a władze znosiły go z niechęcią; małżeństwo z francuską aktorką Mariną Vlady pozwalało mu wyjeżdżać. Pił i brał morfinę, a zmarł w Moskwie 25 lipca 1980 roku, w wieku czterdziestu dwóch lat, w czasie igrzysk olimpijskich; mimo oficjalnego milczenia na pogrzeb przyszedł ogromny tłum.