Samuel Ezekiel Divekar

Pochodzenie i młodość

Samuel Ezekiel Divekar, poświadczany także pod marackim imieniem Samadżi Hassadżi, urodził się w 1730 roku wśród Bene Israel, żydowskiej społeczności wybrzeża Konkan w zachodnich Indiach, której tradycja wywodzi przybycie ze starożytności i która przez wieki odcięcia od reszty świata żydowskiego zachowała Szema, obrzezanie i szabat.

Praca i kariera

Pozostał Żydem przez całe życie. Około 1760 roku zaciągnął się do armii Kompanii Wschodnioindyjskiej i doszedł do stopnia dowódcy tubylczego, a podczas drugiej wojny majsurskiej dostał się do niewoli Tipu Sultana. Relacje o jego uwolnieniu różnią się w źródłach: jedna przypisuje je wstawiennictwu matki sułtana, druga Żydom z Koczinu — karta odnotowuje tę rozbieżność, zamiast ją rozstrzygać — ale wszystkie zgadzają się co do ślubu: jeśli wyjdzie na wolność, ożywi żydowską praktykę wśród Bene Israel w Bombaju.

Dotrzymał słowa i pokierował budową synagogi Szaar ha-Rachamim, Bramy Miłosierdzia, ukończonej w Bombaju w 1796 roku, pierwszej synagogi miasta i macierzystej gminy bombajskich Żydów. Zabiegał też, by sprowadzić do Bene Israel, długo pozbawionych wyszkolonych czytelników, ryt, nauczycieli i hebrajskie księgi z Koczinu. Zmarł w 1797 roku w Koczinie, poszukując tam zwojów Tory dla swojej nowej gminy; Jewish Encyclopedia nazywa go drugim założycielem bombajskiej społeczności Bene Israel.