Salmon ben Jeroham

Pochodzenie i młodość

Salmon ben Jerocham, po arabsku Sulajm ibn Ruhajm, był żydowskim uczonym z połowy X wieku, który opuścił Irak lub Persję i udał się do Jerozolimy, gdzie przyłączył się do karaimskiego kręgu Żałobników Syjonu, osiadłych w mieście, by pościć i modlić się o jego odbudowę.

Praca i kariera

Był karaimem, to znaczy Żydem uznającym za wiążące samo Pismo i odrzucającym autorytet rabinicznego prawa ustnego, i pozostał Żydem przez całe życie. Jego najbardziej znanym dziełem jest Księga wojen Pańskich, hebrajski poemat w dziewiętnastu pieśniach alfabetycznych wymierzony w Saadię Gaona, zwierzchnika babilońskiej akademii w Surze i czołowego rabbanitę epoki; tradycja karaimska głosi nawet, że Salmon był nauczycielem Saadii, co same źródła podają jako tradycję, nie jako fakt.

Napisał też judeoarabskie komentarze do Psalmów, Lamentacji, Koheleta, Estery i Pieśni nad Pieśniami, z których kilka zachowało się i zostało wydanych z rękopisów genizy kairskiej i kolekcji Firkowicza. Komentarze te mają znaczenie wykraczające poza spór karaimsko-rabbanicki: zachowują dawne lekcje, arabskie przekłady biblijnej hebrajszczyzny i ciągły zapis życia żydowskiego w Jerozolimie X wieku. Jest bezpośrednim świadkiem wielkiej schizmy średniowiecznego judaizmu, a dzisiejsza nauka czyta go obok Saadii nie mniej niż przeciw niemu.