Jules Moch

Pochodzenie i młodość

Jules Moch urodził się w Paryżu 15 marca 1893 roku w rodzinie żydowskiej burżuazji pochodzenia alzackiego; jego ojciec, kapitan Gaston Moch, był oficerem, wojującym dreyfusistą i pisarzem pacyfistą, a żydowska przynależność rodziny jest udokumentowana we francuskich Archiwach Narodowych.

Praca i kariera

Wstąpił do École polytechnique, w pierwszej wojnie światowej służył jako oficer artylerii, a potem inżynier marynarki, wstąpił do socjalistycznej SFIO, w 1928 roku został deputowanym, a w czasach Frontu Ludowego szefem gabinetu Léona Bluma. 10 lipca 1940 roku był jednym z osiemdziesięciu parlamentarzystów, którzy odmówili marszałkowi Pétainowi pełni władzy; następnie popłynął statkiem Massilia do Afryki Północnej, gdzie go aresztowano, a po zwolnieniu dołączył w Londynie do Wolnych Francuskich Sił Morskich i służył jako oficer eskorty konwojów.

W IV Republice był ministrem robót publicznych, a potem ministrem spraw wewnętrznych w latach 1947–1950; na tym stanowisku złamał powstańcze strajki listopada 1947 roku, tworząc republikańskie kompanie bezpieczeństwa i powołując rezerwistów — epizod, który przyniósł mu nienawiść partii komunistycznej i który ta karta wprost wskazuje jako najbardziej sporny czyn jego kariery. Był ministrem obrony w latach 1950–1951, a od 1951 roku stałym przedstawicielem Francji w komisji rozbrojeniowej ONZ, gdzie latami zabiegał o kontrolowaną i weryfikowaną redukcję zbrojeń i napisał o tym kilka książek.

Jego syn Gabriel, członek Ruchu Oporu, został schwytany, storturowany i rozstrzelany przez Niemców w 1943 roku, co naznaczyło go na całe życie. Opuścił partię socjalistyczną w sprawie Algierii i później do niej wrócił; zmarł w Cabris 1 sierpnia 1985 roku.