Joshua Angrist

Pochodzenie i młodość

Joshua David Angrist urodził się w Columbus w stanie Ohio 18 września 1960 roku, gdy jego rodzice odbywali studia podyplomowe na Uniwersytecie Stanowym Ohio, a dorastał w Pittsburghu, gdzie oboje wykładali potem w Carnegie Tech, dzisiejszym Carnegie Mellon. Urodził się w rodzinie żydowskiej: jego matka dorastała w Montrealu w domu, w którym mówiono w jidysz, jako córka imigrantów z Litwy, ojciec w Dallas w rodzinie wywodzącej się z Ukrainy i Polski, a poznali się na żydowskim obozie letnim prowadzonym przez Hillel.

Zostawił szkołę po jedenastej klasie w 1977 roku, przez rok pracował, a potem studiował ekonomię w Oberlin College, z rokiem w London School of Economics, i ukończył studia w 1982 roku.

Praca i kariera

Następnie wyjechał do Izraela, by studiować na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, w 1983 roku otrzymał obywatelstwo, przez dwa lata służył w Siłach Obronnych Izraela, a w 1985 roku poślubił Miriam Poznanski, studentkę, którą tam poznał. Doktorat uzyskał w Princeton w 1989 roku na podstawie pracy o losowaniu poborowych z czasów wojny w Wietnamie, które wykorzystał do zmierzenia długofalowego wpływu służby wojskowej na zarobki.

Z Alanem Kruegerem wykorzystał kwartał urodzenia, od którego zależy, jak długo prawo trzyma dziecko w szkole, by oszacować zwrot z edukacji w pracy z 1991 roku, a z Victorem Lavym regułę Majmonidesa, ograniczającą klasy w izraelskich szkołach podstawowych do czterdziestu uczniów, by zmierzyć wpływ liczebności klas. W 1994 roku wraz z Guido Imbensem pokazał, jakie wnioski o przyczynach i skutkach można wyciągać z eksperymentów naturalnych, w których nie da się ludzi zmusić do udziału w badanym programie ani im go zabronić.

Po etatach na Harvardzie i na Uniwersytecie Hebrajskim w 1996 roku przeszedł do MIT, gdzie jest profesorem ekonomii na katedrze imienia Forda i współzałożycielem ośrodka znanego dziś jako Blueprint Labs.

Uznanie

Nagrodę Nobla z ekonomii za 2021 rok przyznano w połowie Davidowi Cardowi, a w drugiej połowie wspólnie Angristowi i Imbensowi „za wkład metodologiczny w analizę związków przyczynowych”.