Izates II of Adiabene

Pochodzenie i młodość

Izates II urodził się około przełomu er jako syn Monobazosa I, króla Adiabeny — wasalnego królestwa Partów wokół Arbeli, w dzisiejszym Kurdystanie irackim — i królowej Heleny, która ma własną kartę w tym katalogu; jego historię opowiada Józef Flawiusz i jest to najbardziej szczegółowa relacja o konwersji na judaizm, jaką pozostawiła nam starożytność.

Praca i kariera

Wysłany w młodości na dwór Charaksu Spasinu u nasady Zatoki Perskiej, został pociągnięty ku judaizmowi przez żydowskiego kupca imieniem Ananiasz, który nauczał kobiety pałacu; gdy wrócił objąć tron, około 36 roku, odkrył, że jego matka też się nawróciła, i postanowił poddać się obrzezaniu. Ananiasz i Helena błagali go, by tego nie robił, dowodząc, że król może czcić Boga Żydów bez tego obrzędu i że poddani nie zniosą obrzezanego króla; ale drugi Żyd, Eleazar z Galilei, zastał go czytającego Torę i spytał, jak może czytać Prawo i go nie przestrzegać, a Izates tego samego dnia posłał po chirurga — fragment cytowany przez autorów starożytnych i nowożytnych w każdym sporze o to, co czyni konwertytę.

Proroctwo ruiny okazało się fałszywe: panował około dwudziestu lat, przywrócił partyjskiego króla Artabanosa na tron, pokonał własnych zbuntowanych możnych i wysłał pięciu synów na naukę do Jerozolimy; w czasie głodu lat czterdziestych, za Klaudiusza, wraz z Heleną kupował zboże w Egipcie i figi na Cyprze i karmił miasto.

Ostatnie lata

Zmarł około 55 roku, a jego kości i kości matki wysłano do Jerozolimy, do mauzoleum, które tam zbudowała, Grobów Królewskich; następcą został jego brat Monobazos II, a książęta Adiabeny walczyli o Jerozolimę przeciw Rzymowi w wojnie 66 roku.