Ezra Menahem Daniel

Pochodzenie i młodość

Ezra Menahem Daniel urodził się w Bagdadzie w 1874 roku jako syn senatora Menahema Saleha Daniela, mającego tu własną kartę, w irackiej żydowskiej rodzinie ziemiańskiej, która nigdy nie porzuciła wiary. Kształcił się w Bagdadzie i w Anglii, studiował prawo, zarządzał majątkami rodziny i służył gminie żydowskiej Bagdadu, liczącej około stu tysięcy osób i osiadłej w Mezopotamii od czasów wygnania babilońskiego.

Praca i kariera

Po śmierci ojca w 1940 roku zastąpił go w irackim Senacie, na miejscu zastrzeżonym dla gminy żydowskiej, i był tym samym jej oficjalnym głosem w najgorszych latach: pronazistowskiego zamachu Raszida Alego i pogromu Farhud w czerwcu 1941 roku, w którym zamordowano około 180 Żydów Bagdadu, a tysiące obrabowano; powojennego ustawodawstwa antyżydowskiego; i wreszcie ustawy o pozbawieniu obywatelstwa z 1950 roku, na mocy której niemal cała społeczność wyjechała do Izraela.

Ta karta odnotowuje wprost epizod, z którego się go pamięta: w 1946 roku, przed Anglo-Amerykańską Komisją Śledczą do spraw Palestyny, rząd iracki naciskał, by zeznawał jako Żyd przeciw syjonizmowi i za stanowiskiem arabskim, a on odmówił złożenia żądanego oświadczenia, nie godząc się, by społeczność posłużyła za świadka przeciw sobie samej. Pozostał w Bagdadzie po 1951 roku, wśród kilku tysięcy Żydów, którzy zostali, gdy most powietrzny opróżnił gminę, i tam zmarł w 1952.

Znaczną część ziemi i pieniędzy oddał szkołom i szpitalom otwartym dla wszystkich, a nazwisko rodziny wciąż wiąże się z instytucjami w Iraku.