Berenice

Pochodzenie i młodość

Berenika — Julia Berenika, obywatelka rzymska z urodzenia — urodziła się w roku 28, jako córka króla Agryppy I i prawnuczka Heroda Wielkiego oraz hasmonejskiej księżniczki Mariamne, żydowska księżniczka ostatniego domu królewskiego Judei.

Praca i kariera

Wydana młodo za stryja Heroda z Chalkis, była królową w wieku szesnastu lat i wdową w wieku dwudziestu, potem krótko królową Cylicji, a przez większość życia towarzyszką i współwładczynią brata, Agryppy II. Jej godzina w historii nadeszła w 66 roku: gdy rzymski prokurator Florus mordował Żydów w Jerozolimie, Józef Flawiusz odnotowuje, że stanęła boso przed jego trybunałem, w postaci pokutnicy, by błagać za swój lud — z prawdziwym ryzykiem dla życia — i wraz z bratem próbowała odwieść miasto od wojny, która miała je zniszczyć.

Po katastrofie została jawną kochanką Tytusa, zdobywcy Jerozolimy, i żyła z nim w Rzymie jak żona we wszystkim prócz nazwy; gdy w 79 roku został cesarzem, polityczny krzyk przeciw „obcej królowej” zmusił go do odesłania jej — „wbrew sobie, wbrew niej”, jak ujął to Swetoniusz — historia, którą Racine przekuł w jedną z wielkich tragedii francuskiej sceny. Zmarła po 81 roku, roku śmierci Tytusa; jej los nie został zapisany.