Steven Weinberg

Pochodzenie i młodość

Steven Weinberg urodził się w Nowym Jorku 3 maja 1933 roku jako syn żydowskich imigrantów: jego ojciec Frederick był stenografem sądowym, matka Eva prowadziła dom.

Praca i kariera

Fizykę odnalazł w książkach popularnonaukowych — wspominał, jak utknął na zasadzie nieoznaczoności Heisenberga w tomie Jamesa Jeansa i zrozumiał, ile musi się jeszcze nauczyć, by za nią nadążyć — a w 1950 roku ukończył Bronx High School of Science w tym samym roczniku co Sheldon Glashow. Studiował fizykę w Cornell, spędził rok w Instytucie Nielsa Bohra w Kopenhadze i doktoryzował się w Princeton w 1957 roku pod kierunkiem Sama Treimana.

Jego wielka praca, „A Model of Leptons”, zajęła w 1967 roku trzy strony. Zaproponował w niej, że siła elektromagnetyczna i siła słaba rządząca rozpadem promieniotwórczym to dwa oblicza jednego oddziaływania, rozdzielone we wczesnym wszechświecie przez spontaniczne złamanie symetrii, a wymagało to nowego nośnika, bozonu Z, i wraz z nim prądu neutralnego, którego nikt jeszcze nie widział. Prąd pojawił się w CERN w 1973 roku, wynikające zeń łamanie parzystości w 1978, a w 1979 Weinberg podzielił Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki z Glashowem i Abdusem Salamem.

Unifikacja elektrosłaba stoi od tego czasu w centrum modelu standardowego. Pisał też dla szerokiej publiczności: Pierwsze trzy minuty (1977) opowiedziały Wielki Wybuch każdemu czytelnikowi. Wykładał na Uniwersytecie Teksańskim w Austin od 1982 roku aż do śmierci tam, 23 lipca 2021 roku.