Shlomo Cohen (Suleiman the Great)

Pochodzenie i młodość

Szlomo Cohen, którego wszyscy nazywali Sulejmanem Wielkim — przezwisko nadał mu Mosze Dajan — urodził się w 1921 roku w Newe Cedek w Tel Awiwie, jako jeden z siedmiu synów i dwóch córek Jaakowa Szlomo Cohena, który przybył z Jemenu wraz z drugą aliją, założył radę robotników jemeńskich przy Związku Jemeńczyków w Tel Awiwie i był jej sekretarzem, zasiadał w Zgromadzeniu Reprezentantów i w Radzie Narodowej.

Praca i kariera

Za młodu śpiewał w zespole Bnei Machol, a w Palmachu był jednym z założycieli Chawurat ha-Esz, kompanii ognia — wraz z żoną Sarą, Emanuelem Zamirem, Menasze Harelem i Elijahu Gamlielem — której większość członków wywodziła się z wydziału arabskiego: wieczory spędzali przy ognisku, śpiewając hebrajskie pieśni — Ajal, ajal ben karnajim, Jakże piękne są noce Kanaanu, Szoszanat Tejman, róża Jemenu. Po powstaniu państwa to on utrzymał tę kompanię przy życiu, wraz z żoną, śpiewaczką Sarą Cohen, urodzoną we wsi pod Saną i przywiezioną do kraju w wieku pół roku, oraz z dziećmi: Chofnim, zwanym małym Sulejmanem, Pinchasem, solistą zespołu rozrywkowego Nachalu, Wardiną i Izharem Cohenem, zwycięzcą Eurowizji dla Izraela w 1978 roku.

Zalicza się go do pionierów szira becibur, izraelskiego zwyczaju, w którym sala nie przychodzi słuchać śpiewaka, lecz śpiewać razem z nim, a rodzina nagrała to dwukrotnie: Trzydzieści lat pieśni wokół ogniska na trzydziestolecie państwa w 1978 roku, z chórem z kibucu Szefajim, oraz Zimrat ha-Arec z rodziną Sulejmana Wielkiego w 1994. Giwatajim nadało mu tytuł honorowego obywatela w 1992 roku i nazwało jego imieniem plac; jego brat Itamar był solistą zespołu Nachalu, a brat David śpiewał w Europie jako David the Red Sea Singer. Występował niemal do ostatniego dnia, mimo choroby nerek, na którą zmarł w 2009 roku w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat.