Różka Korczak-Marla

Pochodzenie i młodość

Rozka Korczak urodziła się 24 kwietnia 1921 roku w Bielsku, wsi nad Wisłą, w której mieszkało czterdzieści rodzin żydowskich, jako córka Gedalii, handlarza bydłem i syjonisty, oraz Hindy; nie było tam szkoły żydowskiej, chodziła więc do polskiej, a w ósmej klasie zorganizowała strajk uczniów żydowskich przeciw antysemickim uwagom dyrektora.

Praca i kariera

Jej matkę i dwie młodsze siostry, Teibel i Rachelę, zamordowano około 1942 roku. Wstąpiła do Ha-Szomer ha-Cair, a w getcie wileńskim, 21 stycznia 1942 roku, znalazła się wśród założycieli Fareynikte Partizaner Organizatsye, Zjednoczonej Organizacji Partyzanckiej, razem z Abbą Kownerem i Vitką Kempner; przemycała broń do środka i wyprowadzała ludzi. Była wśród ostatnich bojowników, którzy opuścili getto we wrześniu 1943 roku, i wyniosła na plecach archiwum ruchu.

Walczyła w puszczach Rudnickiej i Narocz, dotarła do Palestyny 12 grudnia 1944 roku, a w październiku 1947 roku wstąpiła do kibucu Ein HaHoresz razem z Kownerem i Kempner, gdzie razem z Awim Marlą wychowała troje dzieci i dwukrotnie była sekretarzem kibucu. Napisała Płomienie w popiele, jedną z pierwszych relacji o żydowskim oporze zbrojnym pióra kogoś, kto był w środku, i kierowała Moreszet, instytutem badań i wydawnictw o Zagładzie.

Ostatnie lata

Do końca odrzucała wygodną wersję własnej historii: w żadnym razie nie wolno mówić, powtarzała w 1945 i znów w 1988 roku, że kto poparł powstanie stał się bohaterem, a kto się mu sprzeciwił był tchórzem, nie dzieliło się to tak; zmarła w tym samym roku.