René Cassin

Pochodzenie i młodość

René Samuel Cassin urodził się w Bajonnie 5 października 1887 roku w starej rodzinie o żydowskiej tradycji i nazywał siebie synem trzech granic: Bajonny z urodzenia, Alzacji po matce i Nicei po ojcu, kupcu winnym. Doktorat z prawa uzyskał w 1914 roku, w którym został zmobilizowany, a 12 października 1914 roku, dowodząc oddziałem szturmowym pod Saint-Mihiel, został ciężko ranny serią z karabinu maszynowego.

Praca i kariera

Po powrocie do cywilnego życia wykładał prawo w Aix, w Lille, a od 1929 roku w Paryżu, kierował Union fédérale, związkiem inwalidów wojennych, i w latach 1924–1938 zasiadał we francuskiej delegacji do Ligi Narodów. Odrzucając rozejm, 24 czerwca 1940 roku odpłynął z Saint-Jean-de-Luz, dołączył w Londynie do generała de Gaulle'a jako prawnik Wolnej Francji i zredagował porozumienie, które Churchill i de Gaulle podpisali 7 sierpnia 1940 roku.

W 1943 roku de Gaulle poprosił go o objęcie kierownictwa Alliance israélite universelle, żydowskiej sieci szkół, której przewodniczył odtąd aż do śmierci. Od 1946 roku zasiadał w Komisji Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych i był głównym autorem Powszechnej deklaracji praw człowieka, przyjętej w Paryżu 10 grudnia 1948 roku, w której wywalczył słowo powszechna zamiast międzynarodowa. Był wiceprzewodniczącym Rady Stanu w latach 1944–1960, następnie członkiem Rady Konstytucyjnej, a w latach 1965–1968 prezesem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Uznanie

Pokojowa Nagroda Nobla za 1968 rok, której z nikim nie dzielił, uhonorowała jego walkę o zapewnienie praw człowieka określonych w Deklaracji ONZ, a za pieniądze z nagrody założył w 1969 roku w Strasburgu Międzynarodowy Instytut Praw Człowieka. Zmarł w Paryżu 20 lutego 1976 roku, a 5 października 1987 roku, w setną rocznicę jego urodzin, jego szczątki przeniesiono do Panteonu.