Leonid Kantorowicz

Pochodzenie i młodość

Leonid Witaljewicz Kantorowicz urodził się 19 stycznia 1912 roku w Petersburgu, w rodzinie żydowskiej; jego ojciec był lekarzem praktykującym w tym mieście. Na Leningradzki Uniwersytet Państwowy wstąpił mając czternaście lat, w 1930 ukończył matematykę i mechanikę, w wieku dwudziestu dwóch lat został profesorem zwyczajnym, a w wieku dwudziestu trzech uzyskał doktorat.

Praca i kariera

Przełom, który zbudował jego nazwisko, wziął się ze zwyczajnej prośby: w 1938 roku trust sklejkowy zapytał go, jak ustawić maszyny, by marnować jak najmniej forniru. Dostrzegł, że pytanie jest ogólne — wielkość do zmaksymalizowania przy zbiorze ograniczeń liniowych — i że istnieje systematyczna metoda jego rozwiązania, którą przedstawił w 1939 roku w książce Matematyczne metody organizacji i planowania produkcji, kilka lat przed tym, nim George Dantzig doszedł do tej samej techniki w Stanach Zjednoczonych i nadał jej nazwę programowania liniowego.

Uznanie

W czasie blokady Leningradu wykładał w akademii inżynierii morskiej i pracował przy Drodze Życia po lodzie jeziora Ładoga, obliczając odstępy między ciężarówkami w zależności od grubości lodu i temperatury powietrza, i sam chodząc po lodzie między jadącymi pojazdami zimą 1941–1942; został za to odznaczony. W 1949 roku otrzymał Nagrodę Stalinowską, w 1948 przydzielono go do radzieckiego projektu atomowego, a od 1960 tworzył i prowadził katedrę matematyki obliczeniowej w Nowosybirsku.

Zostawił też głębokie wyniki w matematyce czystej — przestrzenie Kantorowicza w teorii krat wektorowych, twierdzenie o zbieżności metody Newtona oraz metrykę transportu optymalnego, która nosi jego imię i jest dziś standardem w rachunku prawdopodobieństwa. Podzielił Nagrodę Nobla z ekonomii w 1975 roku z Tjallingiem Koopmansem, jako jedyny radziecki ekonomista, który ją kiedykolwiek dostał, i zmarł 7 kwietnia 1986 roku.