Léo Errera

Pochodzenie i młodość

Léo Errera urodził się w Laeken pod Brukselą 4 września 1858 roku w bardzo zamożnej brukselskiej rodzinie żydowskiego pochodzenia: jego ojciec Jacques Errera był bankierem z weneckiego domu żydowskiego, a dziadek ze strony matki, Joseph Oppenheim, urodzony we Frankfurcie w 1810 roku, kupcem, a potem żydowskim bankierem.

Praca i kariera

Errera nie był praktykujący i ta karta mówi to wprost, ale nigdy nie odciął się od społeczności żydowskiej i publicznie zabierał głos oraz pisał w jej obronie, zwłaszcza po pogromach w Rosji, przeciw antysemityzmowi, który za jego życia szerzył się w europejskim świecie uczonych. Studiował na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim oraz w niemieckich pracowniach Sachsa, Pfeffera i De Bary'ego, a po powrocie założył w Brukseli pierwszy nowoczesny instytut fizjologii roślin w Belgii i został jego dyrektorem.

Odkrył glikogen w grzybach i w komórkach roślinnych, dowodząc, że ten „zwierzęcy” cukier zapasowy nie jest wyłączną własnością zwierząt; badał fizykę ścian komórkowych i napięcia powierzchniowego w żywych tkankach, umiejscowienie alkaloidów w roślinach oraz statystyczne prawa zmienności, a korespondował z Darwinem i czołowymi botanikami Europy. Wybrany do Królewskiej Akademii Belgii, publikował o filozofii i nauczaniu nauk przyrodniczych, broniąc laboratorium przeciw wkuwaniu.

Rodzinna fortuna pozwoliła mu wspierać badania wprost: należał do fundatorów wyprawy Belgiki Adriena de Gerlache'a, pierwszej zimującej na Antarktydzie, a przylądek Errera na wyspie Wiencke nosi jego nazwisko. Zmarł w wieku czterdziestu sześciu lat, w Uccle, 1 sierpnia 1905 roku; instytut botaniczny ULB do dziś nosi jego imię.