Isaac ibn Albalia

Pochodzenie i młodość

Izaak ben Baruch ibn Albalia urodził się w Kordobie w 1035 roku w żydowskiej rodzinie starej arystokracji al-Andalus, która wywodziła się rzekomo od wygnańców przywiezionych przez Tytusa z Jerozolimy — Żyd z urodzenia, rodu i urzędu, jak odnotowuje Encyclopaedia Judaica, i ta karta niczego więcej nie potrzebuje.

Praca i kariera

Był przyjacielem Samuela ha-Nagida, żydowskiego wezyra Grenady, i w 1065 roku zadedykował synowi Samuela, Józefowi, swój traktat Sod ha-Ibbur, „Tajemnica interkalacji”, o matematyce kalendarza żydowskiego, który zdobył mu imię astronoma; rzeź Żydów w Grenadzie w 1066 roku, w której zginął Józef, pchnęła go do Sewilli. Tam w 1069 roku król-poeta al-Mutamid ibn Abbad, najświetniejszy z władców taif, mianował go nadwornym astronomem i astrologiem — nauka, którą królowie epoki konsultowali przed każdą wojną — i w wieku trzydziestu jeden lat uczynił go nasim, księciem Żydów swojego królestwa, a urząd ten piastował około dwudziestu lat i wykorzystywał, jak mówią źródła, do poprawy prawnego i społecznego położenia Żydów Sewilli.

Był też rabinem i talmudystą, autorem zaginionego komentarza do trudnych miejsc Talmudu, Kuppat ha-Rochelim, „Kosz wędrownego kramarza”, i poetą, którego chwalił Mojżesz ibn Ezra; jego syn Baruch został nauczycielem Abrahama ibn Dauda, historyka żydostwa hiszpańskiego, który był jego siostrzeńcem i zachował jego pamięć. Gdy Almorawidzi zdobyli Sewillę w 1091 roku i upadły dwory taif, przeniósł się do Grenady i tam zmarł w 1094 roku.