Ibn Jumay'

Pochodzenie i młodość

Hibat Allah ibn Zajn ibn Dżumaj urodził się w Fustacie, starym mieście Kairu, w pierwszej połowie XII wieku w rodzinie żydowskiej, a przydomek, pod którym znają go arabscy biografowie, al-Israili, „Izraelita”, mówi, kim był; w odróżnieniu od kilku żydowskich lekarzy dworu Ajjubidów nigdy nie zmienił wiary i żył i umarł jako Żyd, współczesny i współmieszkaniec Majmonidesa.

Praca i kariera

Studiował medycynę u mistrzów Egiptu, praktykował w szpitalach Kairu, a gdy Saladyn przejął władzę w 1171 roku, został osobistym lekarzem sułtana i lekarzem jego wezyrów, najwybitniejszym medykiem państwa Ajjubidów. Jego sława za życia opierała się na historii, którą biografowie lubili opowiadać: widząc przechodzący kondukt pogrzebowy, zauważył, że stopy zmarłego stoją prosto na marach, oświadczył, że człowiek żyje, kazał go zdjąć i wybudził z napadu kataleptycznego — diagnoza przez obserwację, którą jego koledzy uznali za znak geniuszu.

Jego dorobek pisany był większy: ułożył pierwszy znany komentarz do Kanonu medycyny Ibn Siny, Przewodnik dla dobra dusz i ciał, podręcznik higieny i medycyny, traktat o cytrynie oraz, skierowany do samego Saladyna, Traktat o odrodzeniu sztuki lekarskiej — bezpardonową krytykę upadku kształcenia medycznego w jego czasach, lekarzy uczących się wyłącznie z ksiąg, bez mistrzów, egzaminów i praktyki — oraz program reformy pod władzą sułtana, który historycy medycyny islamskiej zaliczają do pierwszych propozycji uregulowania zawodu. Zmarł w Kairze w 1198 roku, pięć lat po sułtanie, któremu służył.